Lubię wąchać nowe płyty

Oto ja, zbudzony przez najnowszy singiel MGO 2021, powracam, aby rozlać swoje żale, po czym zatoczyć kółeczko i wrócić spokojnie do punktu wyjścia, czyli do rzeczywistości. Tak, oto oficjalnie dołączyłem do klubu kiedyś to było, dzisiej to nima , i chyba od razu dostanę kartę złotego członka za to, co zaraz napiszę. Myślałem, że już poprzedni hymn był popową komerchą, ale, w porównaniu z tegorocznym, to był ciężki rock, może nawet metal. Karcynizacja No niestety, tak jak wszystkie organizmy na Ziemi powolutku ewoluują w kierunku kraba, tak Męskie Granie powoli przekształca się w Disco Polo, czyli gatunek najbardziej przystosowany do istnienia w naszym społeczeństwie. Ktoś mógłby powiedzieć, że trochę przesadzam, ale jednak mocne, gitarowe riffy i niepokorne, rockowe teksty już niemal całkowicie ustąpiły rozmemłanej, popowej, elektronicznej papce i płytkim sloganom typu podaj mi rączkę i kochajmy się wszyscy . Stąd już blisko do miłość miłość w Zakopanem . Jak do tego doszło nie wi...

Oglądałem ostatnio kilka video-recenzji nowych filmów na pewnym kanale na jutubie. Pałę goryczy przegięła recenzja pewnej animacji, którą miałem przyjemność niedawno zobaczyć i przyznam, że bardzo dobrze się bawiłem. Pytanie co to ma wspólnego z muzyką? Ano klasyczny przypadek: jakaś nuta nam się bardzo podoba, aż tu nagle ktoś ją bezlitośnie krytykuje. Co to za człowiek? Głuchy? Ślepy? Gupi? Dziś, dzięki takiemu jutubowi, właściwie każdy, kto czuje w sobie nieprzemożną chęć podzielenia się swoją opinią, może to zrobić. A już to, że człowiekowi jakoś łatwiej przychodzi wypowiadanie się o tym co mu się nie podoba, niż odwrotnie, powoduje, że dostajemy prawdziwy zalew smętnego pierdolenia. Dochodzimy do momentu, gdzie dorosły człowiek siedzi przed kamerą i narzeka na płytkość scenariusza i brak emocjonalnej i głęboko poruszającej więzi między bohaterami kurwa bajki dla dzieci. I ogląda to parędziesiąt tysięcy ludzi. Kiedyś w tv leciała taka bajka, po polsku chyba Kleszcz . Polecam. Tam...

Muszę przyznać, że ostatnio czerpię niesamowitą radość ze słuchania polskiej muzyki. Począwszy od absolutnych klasyków, takich jak Marek Grechuta, Grzegorz Turnau, Hey, Wilki, poprzez dojrzałych artystów, takich jak Grubson i bracia Waglewscy, oraz takich, którzy mają teraz swój czas , czyli m.in. Dawid Podsiadło, Krzysiek Zalewski, Organek czy chociażby Mrozu. Jest jeszcze genialny Kortez, Skubas, Fismoll, czy chociażby duet Bass Astral x Igo. Drużyna żeńska również ma mocny skład, warto wspomnieć chociażby o Darii Zawiałow, Natalii Nykiel, siostrach Przybysz, Brodce, Meli Koteluk czy Justynie Święs z duetu The Dumplings. Nawet mały romansik z polskim reggae mi się kiedyś zdarzył. Po latach fascynowania się właściwie tylko muzyką zagraniczną (głównie brytyjską) muszę przyznać, że jest to niesamowicie odświeżające doświadczenie. Dlaczego to tak jest, że bardziej zachwycamy się zachodnią muzyką? Wolimy jeździć na wakacje do Chorwacji albo latać na Dominikanę, a we własnym kraju...

Czy to ptak? Czy to samolot? Czy to Robert Plant? Nie. To Greta Van Fleet. I nie, nie jest to kolejna Janis Joplin. To czterech chłopaków z amerykańskiej prowincji z czego trzech jest braćmi. Co ich wyróżnia? No więc wyróżnia to chyba złe słowo w tym przypadku, bo należałoby napisać, że wyróżnia ich podobieństwo, a to wygląda na oksymoron. Ale figury retoryczne to jedno, a życie drugie. Dar i przekleństwo Omawiany zespół, jak już wspomniałem, nazywa się Greta Van Fleet i nie jest, jakby się mogło z początku wydawać, jakimś cover band'em. Cover bandy nie dostają raczej Grammy za najlepszy rockowy album. Ale grupa dzieciaków z amerykańskiej wioski już tak. A podobieństwo, które ich wyróżnia, to głos wokalisty, który w pierwszym momencie można pomylić z głosem nie byle kogo, tylko samego Roberta Planta. Piszę można , ponieważ jak zwykle istnieje wielu ekspertów twierdzących, że podobieństwa nijak nie ma. Wylewają oni swoje politowania godne opinie w komentarzach na jutubie i w...

Nowy rok już tuż tuż, więc trzeba coś podsumować. Zamiast klasycznego zbioru większych lub mniejszych hitów, albumów czy artystów, spróbuję tym razem przypatrzyć się całemu rynkowi muzycznemu z perspektywy jednego z kluczowych jego elementów, mianowicie nośnika. Trochę historii Obecnie rozwój technologii gna do przodu w ogromnym tempie i nic nie wskazuje, żeby miał zwolnić. Branże związane z mediami wszelkiego rodzaju odczuwają to chyba najbardziej. Przychody rynku muzycznego dopiero od niedawna zaczynają z powrotem się podnosić po gigantycznym zjeździe w pierwszej dekadzie XXI wieku. A tak się składa, że był to czas, w którym głównym nośnikiem muzyki była płyta CD. Wprowadzona jeszcze gdzieś w latach osiemdziesiątych zdominowała również kolejną dekadę. W roku 2002, kiedy osiągnęła absolutny monopol (ponad 95% całkowitej sprzedaży), trwał już okres ostrego pikowania przychodów rynku muzycznego. Wtedy właśnie, jako nastolatek, zacząłem interesować się bardziej świadomym konsumowa...

Co właściwie składa się na daną piosenkę? Pierwsze co przychodzi do głowy to dźwięki instrumentów, głos wokalisty i tekst. Wchodząc głębiej znajduję kompozycję, konkretny styl, nastrój, klimat. Na każdy z tych elementów niebagatelny wpływ ma autor, jego charakter, wspomnienia, przeżycia i wykształtowane przez nie poglądy. Po to w sumie jest piosenka, żeby przekazać jakąś emocje, żeby poruszyć jakiś niełatwy temat i spowodować w słuchaczu jakąś refleksje. No i wszystko super jak sobie taki artysta śpiewa o miłości, zdradzie, smutku, utracie, pszczółkach i kwiatuszkach. To są tematy do których wszyscy mają dość podobne podejście i wszyscy jakoś się z nimi identyfikują. Niestety są jeszcze szeroko pojęte poglądy polityczne. I tu pojawia się pewien problem ponieważ dyskusje na temat poglądów politycznych budzą najczęściej silne emocje z którymi większość ludzi sobie nie radzi. Artysta też człowiek To nie ulega wątpliwości. I jak każdy człowiek ma pewne poglądy na różne tematy. We współ...